သမုဒၵရာ ဝမ္းေရးအတြက္ လမ္းေဘးထြက္ရတဲ့ မႏၲေလးက ေခတ္ေဟာင္း လူရႊင္ေတာ္ႀကီး ဦးတိုင္းေက်ာ္

မႏၲေလးၿမိဳ့တြင္း မီးပြိဳင့္တြင္ ေတာင္းရမ္းေနေသာ လူရႊင္ေတာ္ေဟာင္းႀကီး ဦးတိုင္းေက်ာ္။

မႏၲေလးၿမိဳ့လယ္ေကာင္ ၇၃ လမ္းမေပၚမွာ နိစၥဓူဝ ျဖတ္သန္းသြားလာေနသူေတြအဖို့ မီးပြိဳင့္မွာ မီးနီရပ္ေစာင့္ေနခ်ိန္ ကား၊ ဆိုင္ကယ္ေတြအနားကပ္ၿပီး လာေရာက္ေတာင္းရမ္းတတ္တဲ့ အဖိုးအို တစ္ဦးကို သတိထားမိၾကမွာပါ။ေခါင္းေပါင္းခပ္ႏြမ္းႏြမ္းတစ္ထည္ ေခါင္းမွာပတ္ထားၿပီး ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ဒီအဘိုးအိုကို ေတာင္းရမ္းသူတစ္ဦးအျဖစ္သာ လူအမ်ားစုက ျမင္ၾကမွာျဖစ္ၿပီး၊ တစ္ခ်ိန္က ေခတ္ေဟာင္း လူရႊင္ေတာ္ႀကီးတစ္ဦးအျဖစ္ စင္ျမင့္ထက္မွာ ပရိသတ္ကို ကျပေဖ်ာ္ေျဖ အသုံးေတာ္ခံခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့သတိထားမိသူ အင္မတန္နည္းပါလိမ့္မယ္။သူ႔နာမည္ဟာ အဘိုးဦးတူးျဖစ္ၿပီး အသက္ ၇၃ ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ သူဟာ တစ္ခ်ိန္က ဇာတ္သဘင္စင္ျမင့္ထက္မွာ ပရိသတ္ေတြကို ဟဒယေဆး တိုက္ေကၽြးခဲ့တဲ့ လူရႊင္ေတာ္တိုင္းေက်ာ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ခမ္းနားလွတဲ့ ဇာတ္စင္ေပၚက ဘဝကို အတိတ္မွာခ်န္ထားခဲ့ၿပီး မႏၲေလးရဲ့ လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ လူမသိ သူမသိ ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနပါတယ္။(ဒီေနရာမွာ စာဖတ္သူေတြကို အထူးအသိေပးလိုတာက လူရႊင္ေတာ္တိုင္းေက်ာ္ ဆိုတာဟာ အဘိုးဦးတူးကို ရည္ညႊန္းတာျဖစ္ၿပီး အခုလက္ရွိ ဟားငါးေကာင္အဖြဲ႕က လူရႊင္ေတာ္တိုင္းေက်ာ္ကို ရည္ညႊန္းတာ မဟုတ္ေၾကာင္း ကြဲျပားေစလိုပါတယ္။)”တစ္ခ်ိန္က လူရႊင္ေတာ္ႀကီးဆိုတာကို မသိၾကဘူး။ သိတဲ့လူတခ်ိဳ့ကေတာ့ ဦးတိုင္းေက်ာ္လားဆိုၿပီး ေမးၾကတယ္။ ၿမိဳ့ထဲမွာ သၾကၤန္စာလည္ေရာင္းေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္နဲ႔လည္း လူမွားၾကေသးတယ္။ ေလာကႀကီးက လူတူမရွား နာမည္တူမရွားေလ”လို့ လူရႊင္ေတာ္ေဟာင္းႀကီး ဦးတိုင္းေက်ာ္ တစ္ျဖစ္လဲအဘိုးဦးတူးက ေျပာပါတယ္။

သူအျမဲစားက်က္ခ်ေလ့ရွိတဲ့ ေတာင္းရမ္းရာေနရာဆီကိုမနက္တိုင္း လိုင္းကားစီးလာေလ့ရွိပါတယ္။ ေငြက်ပ္ ၅çဝ၀ဝေတာင္းရမ္းလို့ရၿပီဆိုရင္ သူ႔အတြက္ တစ္ေန႔စာ လုံေလာက္ၿပီျဖစ္လို့ အိမ္ျပန္ေလ့ရွိပါတယ္။
အိမ္မွာေတာ့ “ကေလး” လို့ အဘိုးဦးတူး အျမတ္တနိုးေခၚသူတစ္ဦးက ေစာင့္ေနတတ္ပါတယ္။ သူက အသက္ ၅၀ နား နီးေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔ခ်စ္ဇနီးသည္ပါ။ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၆ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ၿပီး မသန္စြမ္းတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဇနီးသည္ကို သူတတ္နိုင္တဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ ျပဳစုေစာင့္ေလၽွာက္ရတာ ျဖစ္တယ္လို့ အဘိုးဦးတူးက ဆိုပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြက လူရႊင္ေတာ္တစ္ျဖစ္လဲအၿငိမ့္ေတြ၊ ဇာတ္သဘင္ေတြမွာ ေဖ်ာ္ေျဖ ကျပရင္း သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာအေရး ေျပလည္ခဲ့ေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ ဝမ္းစာဖူလုံေရးဟာ အမ်ားသူငွာရဲ့ က႐ုဏာနဲ႔ ဥေပကၡာအၾကားျမင့္တစ္ခ်ီ ႏွိမ့္တစ္လွည့္ ျဖစ္ရပါတယ္။

“ေတာင္းစားျဖစ္ေနတာက ဇာတ္မထြက္ရေတာ့တာလည္း ၾကာၿပီ။ ထြက္ရရင္လည္း ညေၾကးေလး ၁၀çဝ၀ဝ ေလာက္နဲ႔ ဘာသြားစားမလဲ” လို့ အဘိုးဦးတူးက ေျပာပါတယ္။ အံတုလို့ ရေပမဲ့ အာခံလို့မရတဲ့ ဇရာေရခ်ိန္ က်ဆင္းလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အရင္က ဒိုးတူေပါင္ဖက္ လက္တြဲခဲ့တဲ့ ဇာတ္သမားေတြကလည္း လမ္းခြဲစကား ဆိုလာၾကတယ္လို့ သူက ဆိုပါတယ္။”အရင္က ေခၚတဲ့သူေတြက ေျပာၾကတယ္။ အသက္လည္းႀကီးၿပီ။ ကားအဆင္း အတက္ကအစ မလြယ္ဘူးတဲ့။ အမွန္ေတာ့(သူတို့က ကိုယ့္ကို) မလိုခ်င္ေတာ့တာ” လို့ ဦးတူးက ေျပာပါတယ္။
ဒီလို အခက္အခဲေတြရွိေနေပမဲ့ အသက္ရွူေနသေရြ႕ ဝမ္းေရးအတြက္ မျဖစ္မေန ႐ုန္းကန္ရမွာမို့ တစ္ခ်ိန္က သူဟာဒယရႊင္ေဆး တိုက္ေကၽြးခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြဆီကပဲ အာဟာရအသက္ရွင္ေဆးအတြက္ ေစတနာရွိသမၽွ စြန္႔ၾကဲအသျပာကို ေတာင္းခံဖို့ သူဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

“ဒီအရြယ္က်မွ ဆိုက္ကားနင္း၊ အထမ္းသမားလည္း မလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူးေလ”လို့ အဘိုးဦးတူးက ေျပာပါတယ္။ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း၊ ေခတ္သစ္ အႏုပညာလွိုင္းေတြအၾကား အၿငိမ့္၊ ဇာတ္သဘင္ေလာကရဲ့ ေခတ္ေကာင္းနိ႒ိတံဖို့ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာခ်ိန္မွာ ရပ္တည္ေရးအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ့ ဇာတ္အဖြဲ႕ေတြ ရွိသလို၊ လက္ရွိ အခ်ိန္အထိ အားေပးသူ ပရိသတ္အခိုင္အမာနဲ႔ ရပ္တည္ေနတဲ့ ဇာတ္အဖြဲ႕တခ်ိဳ့လည္း ရွိေနပါေသးတယ္။အဘိုးဦးတူးရဲ့ အျဖစ္ကေတာ့ ဇာတ္အတြင္း ကျပေဖ်ာ္ေျဖအသုံးေတာ္ခံတဲ့ ဟာသလူရႊင္ေတာ္ေတြရဲ့ ဘဝဟာ ေရရွည္မွာ မေရရာမွုေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနေၾကာင္း လွစ္ဟျပေနသလိုပါပဲ။အႏုပညာၿမိဳ့ေတာ္လို့ တင္စားရေလာက္ေအာင္ သူ႔အသက္ ငယ္ရြယ္စဥ္တုန္းက မႏၲေလးၿမိဳ့ႀကီးဟာ ဇာတ္ပြဲေတြ၊ အၿငိမ့္ေတြက အခါမလပ္ေအာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ က်င္းပခဲ့ရာ ေနရာလို့ ဦးတူးက ေျပာပါတယ္။ မႏၲေလး ေျမာက္ျပင္သားျဖစ္တဲ့ အဘိုးဦးတူးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဇာတ္ပြဲတကာကို လိုက္ၾကည့္ရတာ ဝါသနာ အထုံရွိခဲ့သူ တစ္ဦးပါ။

သူဟာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ဇာတ္က နာမည္ႀကီးလူရႊင္ေတာ္ ဦးေဖ်ာက္ဆိပ္ရဲ့ ေျမးလည္းျဖစ္တယ္လို့ အဘိုးဦးတူးက ေျပာပါတယ္။ သူ႔အဘိုးျဖစ္သူဟာ လူရႊင္ေတာ္ျဖစ္ေပမဲ့ ဦးတူးရဲ့ မိသားစုဝင္ေတြဟာ အႏုပညာနဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳဖို့ စိတ္မပါၾကပါဘူး။”အဘိုးက လူရႊင္ေတာ္ေပမဲ့ အေဖက ဆံပင္ညႇပ္ဆရာ။ အႏုပညာနဲ႔ဘာမွမဆိုင္တဲ့သူ။ ေမာင္ႏွမသားခ်င္း ၁၀ ေယာက္ထဲမွာ ကိုယ္ပဲအရွက္မရွိ လူရႊင္ေတာ္ဝါသနာပါတာ။ လူရႊင္ေတာ္ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္က ငယ္ကတည္းကပါတယ္။ အိမ္မွာ ဇာတ္ခုံေသးေသးေလးေတြေဆာက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းလည္း ေဆာ့တတ္တယ္”လို့ ဦးတူးက ငယ္ဘဝကို ျပန္ေျပာင္းေျပာပါတယ္။သူငယ္စဥ္က မႏၲေလးတစ္ခြင္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးေဝး ေနထိုင္ရာ ေျမာက္ျပင္အရပ္ကေန ဇာတ္ပြဲ၊ အၿငိမ့္ပြဲရွိရာကို ေျခလ်င္ေလၽွာက္ၿပီး ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့တယ္လို့ သူက ဆိုပါတယ္။

“အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေရာက္ေတာ့ မင္းသမီး ညိဳညိဳစန္းအၿငိမ့္မွာ လူရႊင္ေတာ္ ကိုသန္းေဇာ္က မျပန္ေတာ့ဘူးလားလို့ ေမးေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့ေနာက္လိုက္ခ်င္တာဆိုၿပီး ကိုယ္က ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကားဆြဲအေနနဲ႔ မွုံေရႊရည္အၿငိမ့္မွာ တစ္ေန႔ ငါးက်ပ္စားနဲ႔ စလိုက္ခြင့္ရတယ္”လို့ ဦးတူးက ေျပာပါတယ္။ ကားလိပ္ဆြဲအျဖစ္ တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ႂထြကပြင့္လန္းလာတဲ့ အႏုပညာဓာတ္အခံေၾကာင့္ သူဟာ လူရႊင္ေတာ္ ဇာတိခံယူ၊ စင္ျမင့္ထက္ကို တစ္ဆင့္တက္လွမ္းၿပီး ဇာတ္အဖြဲ႕နဲ႔အတူ လူရႊင္ေတာ္အျဖစ္ စတင္ကျပေဖ်ာ္ေျဖရင္း ပရိသတ္ေတြရဲ့ ဘဝအေမာေတြကို ေျပေပ်ာက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒဂုံစိန္သန္း၊ ဒဂုံလွေရႊ၊ ထန္းရြက္ပုတီး ငါးမည္ရတင္သိန္း စတဲ့ ဇာတ္ေတြမွာလည္း ဦးတိုင္းေက်ာ္ ပါဝင္ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ပါတယ္။

ဦးတိုင္းေက်ာ္၏ အင္န္အယ္လ္ဒီပါတီဝင္ကတ္ႏွင့္ လူရႊင္ေတာ္ကတ္ျပား။

စစ္အစိုးရလက္ထက္ နိုင္ငံေရးတႂကြ္ကလွုပ္ရွားသူေတြကို အျပင္းထန္ဆုံး ဖိႏွိပ္စဥ္မွာ နိုင္ငံေရးနဲ႔ မကင္းတဲ့ ျပက္လုံးေတြ ျပက္မိတာေၾကာင့္ အခ်ဳပ္တန္းဝင္ဂုဏ္ထူးလည္း အဘိုးဦးတူး ခ်ီးျမႇင့္ခံခဲ့ရခဲ့ပါေသးတယ္။ “ဇာတ္ထဲမွာ ေရွ႕မွာ ေသနတ္မွန္တဲ့ေကာင္ေတြ က်ကုန္ၿပီလို့ တစ္ေယာက္က ေျပာေတာ့ ဒါဆို မမွန္တဲ့ေကာင္ေတြကို ေရွ႕ကိုပို့လိုက္ကြာလို့ ျပက္လိုက္လို့ အခ်ဳပ္ထဲ ညအိပ္လိုက္ရတယ္။ အခ်ဳပ္ထဲဆိုေတာ့ အႏၲရာယ္ကင္းတာေပါ့ေလ” လို့ အဖမ္းခံရပုံကိုသူက ဟာသေႏွာၿပီး ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ “တို့ငယ္ငယ္က အဲဒါကိုက ေပ်ာ္စရာလိုျဖစ္ေနတာ။ မနက္လင္းၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေကာင္ႀကီးေတာ့ ဖမ္းသြားၿပီေဟ့ဆိုၿပီး ၄၂ လမ္းကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ေျပာေနၾကတာ”လို့ သူက ေျပာပါတယ္။သူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္ေလာကဟာ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ တစ္နည္းတစ္ဖုံ ေျပာင္းလဲလို့ လာပါတယ္။ မိုးလင္းေပါက္ကတဲ့ ဘယ္ဇာတ္အဖြဲ႕ကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ မနက္မိုးလင္းလာရင္ မွတ္သားစရာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူးလို့ သူက ဆိုပါတယ္။

“ဇာတ္ပြဲေတြထဲ ေအာ္ဂင္ေတြ စေရာက္ကတည္းက ေအာက္ကဆိုင္းနဲ႔ ေအာ္ဂင္နဲ႔ ညႇိေနရတာ။ လုပ္ခ်င္သလိုသာ လုပ္ၾကပါေတာ့ဆိုၿပီး ဇာတ္ခုံေပၚကေန ဆင္းေပးလိုက္ရသလိုပါပဲ”လို့ သူတြယ္တာခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္ေလာကအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေျပာျပပါတယ္။ ဒါ့ျပင္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ ဇာတ္အရည္အေသြးကလည္း တျဖည္းျဖည္းက်ဆင္းလာတယ္လို့ သူက ဆိုပါတယ္။ နိုင္ငံေက်ာ္စာေရးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာက အၿငိမ့္နဲ႔ ဇာတ္သဘင္ေလာကမွာ ယိုယြင္းလာတဲ့ အေျခအေနေတြကို မီးေမာင္းထိုးျပထားတဲ့ “အမ်ိဳးသားသဘင္ေတြရဲ့ ကေန႔အေျခအေန” စာတမ္းကို ျပဳစုၿပီး ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ စာဆိုေတာ္ေန႔ အခမ္းအနားမွာ ဖတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

“မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၆၉ ဝန္းက်င္မွာ စိန္ပန္းရပ္က စတိတ္ရွိုးမွာ မိန္းမေတြပါ လက္ေတြေျခေတြလွုပ္ၿပီး ကတာ ျမင္ရေတာ့တို့ေလာကေတာ့ ပ်က္စီးဖို့ စလာၿပီလို့ေတြးၿပီး ရင္ထုမနာျဖစ္ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပြဲကရင္းနဲ႔ လူသတ္မွုျဖစ္တာေတြ ရွိလာတယ္”လို့သူက ေျပာပါတယ္။အရင္တုန္းက ဇာတ္ကရာမွာ ပရိသတ္ရာခ်ီအားေပးခဲ့တဲ့ ကဇာတ္႐ုံႀကီးေတြ အသုံးျပဳၾကၿပီး အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဇာတ္႐ုံအေသးေလးေတြနဲ႔ပဲ ကျပၾကေတာ့တယ္လို့ သူက ဆိုပါတယ္။ ဇာတ္ကတဲ့အခါမွာ စတိတ္ရွိုးလို့ေခၚတဲ့ ဇာတ္စင္ေပၚမွာ ကာလေပၚသီခ်င္းေတြကို သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖေနျခင္းကလည္း ကတဲ့ဇာတ္၊ အၿငိမ့္ေတြရဲ့ အႏွစ္သာရကို ထိခိုက္ေစတယ္လို့ ဦးတူးက ေျပာပါတယ္။

ဒီအေျခအေနေတြနဲ႔ အသက္အရြယ္အရ စင္ျမင့္ေပၚက လူျပက္ဘဝကို စြန္႔ခြာခဲ့ေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ အႏုသုခုမဘဝ သူဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရခဲ့ဘူးလို့ ဦးတူးက ဆိုပါတယ္။ သူသိထားတဲ့ လူျပက္ပညာရပ္ေတြကိုလည္း သင္ယူလိုတဲ့သူရွိရင္ ပညာအေမြေပးခ်င္တယ္လို့ သူက ဆိုပါတယ္။ “မေသခင္ အခုဘာအျဖစ္ခ်င္ဆုံးလဲေမးရင္ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အႀကံေပးျဖစ္ခ်င္တယ္။ ေတာင္ရွည္ မဝတ္တတ္ရင္ ေတာင္ရွည္ဝတ္နည္းသင္ေပးမယ္။ ခြန္းေထာက္၊ ဧယင္က်ဴး၊ ငိုခ်င္း၊ေတာခ်ီး နန္းခ်ီး (ေတာေတာင္၊ နန္းတြင္းခ်ီးမြမ္းခန္း) မတတ္ရင္ သင္ေပးခ်င္တယ္။ လူျပက္အစက ေတာင္ရွည္ဝတ္တာပဲ။ လူျပက္ျဖစ္ခ်င္ရင္ လာခဲ့။ အဲဒါကစ သင္ေပးမယ္”လို့ ဦးတိုင္းေက်ာ္ တစ္ျဖစ္လဲ အဘိုးဦးတူးက ေျပာပါတယ္။

ၿဖိဳးေဝေက်ာ္ 14 MAR 2019 | ျမန္မာတိုင္းမ္အပတ္စဥ္

error: Content is protected !!